Home

Over
Ons

Contact

Sponsor

Search for: Go

Nieuws

Politiek

9/11

Oorlog

Verkiezingen

Gezondheid

Codex

Vaccinaties

Wetenschap

Energie

Klimaat

Economie

Geld – geld

Rijk & Arm

Duurzaam

Commentaar

Geschiedenis

Geheime
Genootschappen

Universum

ET

UFO

Inspiratie

Mensen

Overig

Mind Control

Media

Boeken

Tijdschriften

Agenda

Links

// U leest...

Economie

Op weg naar een gezonde economie!

Door Guido ⋅
juni 11, 2009 ⋅ Reageer

Tools

Email Artikel

Print Artikel

Rss
Feed

Bookmark

Digg
It

del.icio.us

Stumbleupon

De huidige economische crisis vindt zijn oorzaak in de financiële
crisis, die kort daarvoor er bijna voor zorgde dat we in één klap weer in het
ruilhandelstijdperk beland waren.. In het onderstaande stuk krijg je een
duidelijk beeld van de krachten die achter onze dagelijkse economische
maatschappij werkzaam zijn. Geld speelt daarbij een hoofdrol.

Wat op zich niet zo vreemd is, want het is een ruilmiddel, waarmee je
bijna alles kunt kopen. Omdat het vertrouwen van jou en mij gebaseerd is op het
accepteren van dit middel. Maarrr.. als een middel een doel geworden is, kun je
je afvragen of het middel nog wel voldoet..?! De focus ligt immers niet meer op
het gemak van het economisch verkeer, maar op hebzucht en
machtsspelletjes.

Rudo de Ruijter is de auteur van dit artikel en onafhankelijk
onderzoeker. Hij is bijzonder gemotiveerd om, net als wij dat hebben bij
WantToKnow, onze maatschappij positief te veranderen door informatie te
verstrekken die bewustwording teweegbrengt over zaken die normaal verborgen
blijven achter de schermen. HIER vind je  zijn website en mocht je diepere
achtergronden willen onderzoeken van ontwikkelingen in de wereld, dan is een
bezoek aan zijn site zeker aan te bevelen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Op weg naar een gezonde economie!

© Rudo de Ruijter 2009

Geld wordt weleens vergeleken met het bloed van de economie. De
kredietcrisis heeft pijnlijk duidelijk gemaakt, dat de economie aan een
permanent infuus van kredieten ligt. Zodra de banken maar even minder krediet
verlenen, gaan bedrijven over de kop en volgen de massa-ontslagen elkaar
op.

Ons wordt wijs gemaakt, dat de problemen met de subprime hypotheken een
incident waren. Met een giga-kapitaalinjectie, wat meer regelgeving en betere
controle zou het banksysteem weer goed functioneren. En o ja, we moeten de
banken weer vertrouwen.

Hoofdoorzaak kredietcrisis

De hoofdoorzaak van de kredietcrisis ligt besloten in het bank/geld-systeem
zelf. Uitgangspunt van het geldsysteem is, dat geld in omloop wordt gebracht
door het verlenen van krediet en weer oplost op het moment, dat het krediet
wordt terugbetaald.

Westerse banken hanteren hierbij twee spelregels:

1. ten opzichte van de uitgeleende sommen hoeven ze maar 8% eigen vermogen te
hebben [1] ;

2. ze moeten een klein percentage reserve in kas houden voor het verrichten
van betalingen voor hun klanten en voor het verstrekken van contant geld.

Aan de hand van deze twee spelregels wordt het grootste gedeelte van het
geld, dat klanten op betaal- en spaarrekeningen hebben staan, uitgeleend (bij
Triodos is dat 65% [2], bij de meeste andere banken veel meer.) Het uitgeleende
geld wordt door de kredietnemer uitgegeven en belandt vervolgens op rekeningen
bij andere banken.

De klanten van de eerste bank beschikken nu nog steeds over hun banktegoed,
terwijl bij de ontvangende banken nieuwe banktegoeden zijn ontstaan. Deze nieuwe
banktegoeden vormen weer aanleiding voor het verstrekken van nieuwe kredieten.
Dat gaat zo door. De banktegoeden worden dus telkens vermenigvuldigd.

Dit systeem wordt “fractional reserve banking” genoemd.
[3] De banken kunnen maar aan een fractie van hun verplichtingen
voldoen. Ze hebben het geld van hun klanten uitgeleend, hoewel dit
direct opeisbare banktegoeden betreft. Ze gokken er op, dat de klanten
nooit méér op komen eisen, dan dat ze reserve in kas hebben en dat zonodig de
centrale bank wel bij zal springen. Het percentage, dat banken niet uit
mogen lenen (de z.g. kasreserve) kan wettelijk vastgesteld zijn (in de VS gold
1:9). In veel andere landen bepaalt de centrale bank het minimum percentage.
Vóór de crisis heb ik voor Nederland een kasreserve percentage van slechts 3%
gelezen.

Telkens wanneer een kredietnemer het geld van zijn lening uitgeeft, verhuist
het geld naar een volgende bank, die er weer van profiteert om het grootste
gedeelte uit te lenen. Hetzelfde geld wordt dus telkens opnieuw uitgeleend. Bij
een systeem van 1:9 kan hetzelfde geld 9x uitgeleend worden. Bij een kasreserve
van 3% kan het 32x uitgeleend worden. En bij elke keer dat het opnieuw
uitgeleend wordt vangt een bank rente.

Het klassieke risico voor banken is, dat leningen niet terugbetaald worden.
Dat risico neemt toe, wanneer er minder nieuwe leningen in omloop gebracht
worden dan dat er leningen afgelost worden. Dan loopt namelijk de hoeveelheid
beschikbaar geld in het land terug. Voor de bankwereld biedt een omgeving waarin
de geldmassa permanent groeit, de minste risico’s. De centrale bank ziet er op
toe, dat deze geldmassa blijft groeien (de z.g. 2% inflatie). Banken die geld
nodig hebben kunnen bij de centrale bank geld lenen, met waardepapieren als
onderpand.

Triodos is hét Nederlandse vlaggenschip m.b.t. een
gezond bankwezen. Ook dat ligt kennelijk toch in onze aard.

Ook wanneer de overheid geld leent, neemt de hoeveelheid geld in het land
toe. Verreweg de grootste toename zit hem natuurlijk in de
vermenigvuldigingsfactor, die door de banken zelf wordt gerealiseerd. Wanneer de
vermenigvuldigingsfactor groeit, kunnen kredieten makkelijker terugbetaald
worden. De inkomsten van de banken worden ook vermenigvuldigd. Er is dus een
natuurlijke neiging om steeds hogere percentages uit te lenen. Ook kunnen steeds
zwaardere eisen gesteld worden aan de kredietnemers om de risico’s te verlagen.
Het gevolg van deze dynamiek is echter wel, dat de kasreserves afnemen.

De kasreserves dienen om klanten van contant geld te voorzien en, vooral,
voor onderlinge betalingen tussen rekeningen bij verschillende banken. Wanneer
een klant van bank A een betaling doet aan een rekeninghouder van bank B, gaat
een stukje kasreserve van bank A naar bank B. En zodra een klant van een andere
bank weer een betaling doet naar bank A, wordt de kasreserve weer aangevuld. Dit
geld gaat dus op en neer tussen de banken. Vroeger duurde het wel drie dagen om
een betaling te doen naar een rekening bij een andere bank. Banken hadden
relatief veel kasreserve nodig. Sindsdien is het betalingsverkeer
gemoderniseerd.

De betalingen gaan nog dezelfde dag op en neer tussen de banken. Hetzelfde
geld kan op een dag duizenden keren dienst doen voor betalingen tussen banken.
Voor het onderlinge betalingsverkeer is nog maar weinig kasreserve nodig. Ook
hebben de banken ervoor gezorgd, dat hun klanten nauwelijks nog bankbiljetten
nodig hebben. Eerst moesten werkgevers verschuldigde lonen storten op
bankrekeningen. Iedereen kreeg de beschikking over cheques, overschrijfkaarten
en vervolgens plastic betaalkaarten. Tenslotte wordt ons nu de pinpas
opgedrongen voor alle kleine uitgaven. Voor elke euro die wij niet in
onze portemonnee houden, kunnen de banken een veelvoud aan leningen
verstrekken…

Geld blijft een middel en jij bepaald de waarde door je
vertrouwen erin...

Hoewel een groeiende geldmassa nodig is om het risico van systeemcrashes door
niet-terugbetaalde leningen te verkleinen, leidt de vermenigvuldigingsfactor
uiteindelijk tot steeds meer instabiliteit van de geldmassa en steeds kleinere
kasreserves. Zodra een bank verliezen moet incasseren, verlaagt dit niet alleen
zijn eigen vermogen, maar vaak ook zijn kasreserve.

Komt de bank onder de 8% eigen vermogen of onder de verplichte kasreserve,
dan is de bank volgens de spelregels uitgespeeld. Het waren de subprime
hypotheekleningen, die het systeem in 2007 vast deden lopen, maar het had
evengoed door verliezen op andere leningen kunnen komen, bijvoorbeeld op
leningen aan derde wereld landen. De banken hadden eenvoudigweg onvoldoende
reserves om verliezen op te vangen.

Dat problemen bij één bank zich verspreiden over andere banken, komt door het
feit, dat banken van elkaar geld lenen en waardepapieren van elkaar kopen om hun
balansen te optimaliseren. Het feit, dat de subprimes verpakt waren als
samengesteld financieel produkt, maakte het effect alleen maar groter.
Hoofdoorzaak is echter niet het verlies op de subprime-hypotheken, maar de
structureel afgenomen capaciteit van de banken om verliezen op te vangen. En dat
is het gevolg van de natuurlijke dynamiek binnen het “fractional reserve
banking”.

Gegijzeld

In veel landen werd de overheid te hulp geroepen om de banken te redden. Dat
is opmerkelijk, want het banksysteem functioneert buiten alle democratische
controle om. Het waren de directeuren van centrale banken, die de ministers van
financiën bij de hand namen (of bij de neus namen) en hen naar internationale
vergaderingen leidden om onvoorstelbaar hoge kredieten voor de banken los te
peuteren. We staan garant met toekomstig belastinggeld. Maar de banken zouden er
wel een marktconforme rente over betalen. Anders gezegd, dat berekenen ze weer
door aan hun klanten: u en ik. In feite werden de ministers van financiën met de
rug tegen de muur gezet. De banken mochten niet vallen, want ze waren te
belangrijk.

De macht over het geld is in het verleden door parlementariërs uit
handen gegeven. Zij hadden geen notie van wat geld was en hoe het geldsysteem
werkt. Nu zijn het de banken die bepalen hoeveel geld er in omloop is en hoeveel
de bevolking voor deze dienstverlening moet betalen. De vermenigvuldigingsfactor
van het geld leidt ook tot een verschuiving van de macht in het land: in
verhouding nemen banken steeds meer investeringsbeslissingen en de overheid
steeds minder.

Doordat er steeds meer geld in omloop is, worden ook steeds meer zaken
koopbaar. Dit heeft onder andere geleid tot ontmanteling van overheidstaken.
Overheden hebben veel diensten, die belangrijk zijn voor het goed functioneren
van de maatschappij, te grabbel gegooid voor de winstmakerij: openbaar vervoer,
posterijen, telefoon, water- en energievoorzieningen etc. Privé-bedrijven zouden
beter presteren. Maar in feite verhult het een machtsverschuiving als gevolg van
het “fractional reserve banking”.

Wij beweren nu nog steeds, dat we in een democratie leven, maar over één van
de belangrijkste maatschappelijke factoren, geld, heeft het parlement geen
zeggenschap meer. Om de macht over het geld weer binnen de democratie te brengen
zijn slechts kleine wetswijzigingen nodig. Helaas snappen ook de parlementariërs
van deze tijd, op een enkeling na, nog steeds niets van het geldsysteem. Dat is
jammer, want met het terug nemen van de macht over het geld en een adequate
bankhervorming, zouden ze de kredietcrisis vrijwel onmiddellijk kunnen stoppen.
[4]

Bankhervorming

Kort omschreven, zou die bankhervorming er als volgt uit kunnen zien: de
centrale bank wordt een staatsbank, en onderdeel van het ministerie van
financiën. Deze staatsbank creëert als enige bank geld voor leningen. Het
parlement bepaalt welk soort leningen voorrang moeten krijgen in het belang van
de maatschappij. Die kunnen tegen gunstige voorwaarden verstrekt worden. Het
parlement krijgt op deze manier veel meer invloed op de vormgeving van de
samenleving.

De huidige commerciële banken worden doorgeefluik voor de leningen van de
staatsbank aan het publiek. Zij beheren de betaal- en spaarrekeningen van hun
klanten voor rekening van de staatsbank. Zij kunnen niet meer vrij over deze
tegoeden beschikken en kunnen ze niet meer vermenigvuldigen. Ze zullen echter
wel fondsen kunnen werven om uit te lenen.

Ethiek

Wanneer de penningmeester van een lokale sportvereniging het kasgeld
ongezien zou gebruiken om het te beleggen en zichzelf zo te verrijken, dan loopt
hij het risico daarvoor veroordeeld te worden. Maar wanneer bankiers het geld
van onze betaalrekeningen op deze manier beheren, dan gaan ze vrij
uit.

De corrupte spelregels voor banken zijn ontstaan in een ver verleden, toen
goudsmeden, en later bankiers, er op uit waren hun klanten te bedotten. [5] Het
enige verschil met vroeger is, dat het systeem officieel geworden is en de wet
dit nu toestaat. Uiteraard wordt deze werkwijze zo veel mogelijk verborgen
gehouden. Je zult geen enkele website van een bank of centrale bank vinden, waar
heldere uitleg gegeven wordt over hoe een bank precies werkt en hoe het systeem
in elkaar zit. Op scholen wordt het onderwerp niet behandeld – een heel enkele
uitzondering daar gelaten – en zelfs bij de meeste economische opleidingen
ontbreekt het in het programma.

Met name vanaf 1913, na de oprichting van de Federal
Reserve Bank in de VS, hebben de bankiers het klaar gespeeld om in vele
tientallen landen een eigen wettelijk kader te verkrijgen en de macht over het
lokale geld in handen te nemen. In elk van deze landen kreeg één bank de rol van
centrale bank.

De namen van deze banken wekken de schijn, dat het om overheidsinstellingen
gaat, terwijl ze juist – al dan niet stapsgewijs – onafhankelijk werden van het
lokale parlement en de regering: De Nederlandse Bank N.V. (1914), Bank of Canada
(1935), National Bank of Danmark (1936), Deutsche Bundesbank (1957), Banque de
France (1993), Bank of Japan (1997), enz. Op hun bankbiljetten werden vaak
portretten van koningen en staatslieden afgebeeld. In veel gevallen werd de
schijn, dat het geld van de staat zou zijn, nog versterkt door het feit, dat de
staat de verantwoordelijkheid behield om munten te slaan. Ook op de munten
prijkte in de regel één of ander vertrouwenswekkend portret. Zo nodig werd zelfs
de godsdienst erbij gehaald. Zo kreeg de Nederlandse gulden “God zij met u” in
de zijkant gegraveerd.

Eeuwige economische groei

Het is dank zij het potentieel voor economische groei en de toenemende
beschikbaarheid van grondstoffen en energie gedurende de vorige eeuw, dat de
geldvermenigvuldiging niet tot problemen leidde, maar de economische groei zelfs
aanwakkerde.

Mijn stelling is, dat het huidige banksysteem een gevaar vormt voor de
toekomst van de mensheid. De permanente inflatie, die inherent is aan dit
systeem, vormt een impuls voor steeds meer economische activiteit om het
waardeverlies van het geld te compenseren en iets van het extra in omloop
gebrachte geld te bemachtigen. Het hardnekkige geloof, dat een economie moet
groeien om gezond te zijn, komt mijns inziens hier vandaan. (En bijvoorbeeld
niet van één of andere spontane zucht van de arbeidersbevolking om steeds harder
te werken.)

Duurzaamheid daarentegen, veronderstelt een evenwicht met ons leefmilieu. Ons
leefmilieu groeit niet mee met de toename van onze economische activiteit en
bevolking. Het wordt er door vernietigd. [6]

Wij moeten zo snel mogelijk af van ons inflationaire banksysteem en we moeten
de macht over het geld terugbrengen waar het in een democratie thuis hoort: bij
het parlement.

Nadere toelichtingen:

[1] De kapitaaleis van 8% is de zogenaamde standaard van het Basel Accoord
uit 1988, waarop allerlei uitzonderingen van toepassing zijn. Zo hoeft een bank
voor hypotheekleningen voor woningen slechts 4% aan kapitaal te reserveren, voor
leningen aan andere banken meestal nog minder en voor leningen met
staatsgarantie 0%.  HIER

In 2004 stelde de Europese Commissie voor de 8% te verminderen tot 6% en de
4% voor hypotheekleningen tot 2,8%. HIER

Basel II uit 2006 biedt grote banken meer mogelijkheden om zelf de gunstigste
methode te kiezen voor het bepalen van hun risico’s. HIER

[2] Bij Triodos Bank wordt 65% uitgeleend. Zie HIER.

[3] HIER vind je de hoofdstukken Fractional Reserve
Banking, Central Banking, Deposit Insurance. Merk op, dat Murray N. Rothbard
(1926-1995) voorstander was van een terugkeer naar de goudstandaard, zoals bijv.
ook Ron Paul. Hoewel begrijpelijk, bezien vanuit de VS-geschiedenis, heeft een
geldsysteem gebaseerd op goud veel nadelen. Landen zonder goudmijnen moeten goud
kopen (dus goederen en diensten afstaan aan goudleveranciers) enkel en alleen om
over hun landelijke betaalmiddel te kunnen beschikken.

Telkens wanneer meer goud op de wereldmarkt komt, zullen zij weer méér moeten
kopen om te voorkomen, dat hun valutas relatief minder waard worden (ten
opzichte van landen waarvan de goudvoorraad toeneemt). Goudproducenten zouden in
veel aspecten supra-nationale macht verkrijgen, meer dan de Federal Reserve nu.
Goud heeft geen stabiele waarde. De prijs kan beïnvloed worden door houders van
grote voorraden, zoals de goudproducenten en de centrale banken. Zelfs grote
aantallen kleine kopers en verkopers, wanneer ze gedreven worden door angst of
hebberigheid, kunnen de prijs beïnvloeden. Al deze prijsfluctuaties kunnen een
gevaar vormen voor elke economie, die zijn geldsysteem vastgepind heeft aan de
waarde van goud. Nog meer dan nu, zou goud de oorzaak worden van conflicten,
oppressie en oorlogen.

[4] Bankcrisis? Hervorming! HIER

[5] Geheimen van geld, rente en inflatie HIER

[6] Energie-crisis: keerpunt van de mensheid. HIER

Tags:
Economie, Machtselite, wereldorde

Discussion

Geen Reacties for “Op weg naar een gezonde economie!”

Post a comment

Name *

E-mail *

Web site

Comment

Dossiers

Economie

Duurzaam

Geld

Geschiedenis

Geheime-Genootschappen

Gezondheid

Codex

Hoofdartikelen

Inspiratie

Mensen

Nieuws

Overige

Media

Mind-Control

Politiek

9-11

Oorlog

Verkiezingen

Universum

ET

UFO

Wetenschap

Energie

Klimaat

© 2008 WantToKnow.nlFeed: