De
Huizen van Oranje en Nassau

Ontstaan en Geschiedenis

Home | Historie Fortuin Oranje-Nassau | Investeringen Oranje-Nassau

Fortuin Oranje-Nassau | Stichtingen en Juwelen Oranje-Nassau
Onroerend Goed
Oranje-Nassau

Fortuin Oranje-Nassau

Fortuin
Oranje-Nassau

Info Maltezer Orde

"Queen Wilhelmina of the Netherlands granted a royal charter to
a small oil exploration company founded in 1890 by Jean Kessler, along with
Henri Deterding and Hugo Loudon, which evolved into the Royal Dutch Petroleum
Company. Queen Wilhelmina was a very shrewd investor and became the wealthiest
woman in the world. At one time, the Dutch Royals apparently owned as much as
25% of the oil company.
The Dutch
Royal family (The House of Orange) is still reportedly the biggest shareholder
in the Dutch part of the group, although the size of its stake has long been a
source of debate. Queen Beatrix, a billionaire in her own
right, is the current head of the Dutch Royal family."

Als wij de aandelen van
alleen Koningin Beatrix nu eens stellen (Major betekent volgens Van Dale, het
Engelse Woordenboek GROOT) op
5 % van het totaal.
(zie voorgaande
pagina Sunday Times 2004, waarin woordvoerder van de Oranje's dat expliciet toegeeft.
De 25%
van Wilhelmina zal ergens toch wel zijn verdeeld).
5 % van A-shares/B-shares is 31.714.325 aandelen
tegen een koers van €28,75 per aandeel en dat geeft thans een Beurswaarde
van €911.786.843,75 (911,7
miljoen Euro!!!). Opbrengst per jaar: 31.714.325 aandelen x
€1,33 = €42.180.052,25. En dat is
nog maar Shell!.

Aan u of dit de waarheid is of niet. Een feit is
zeker, dit is nimmer weersproken door wie dan ook. Mocht het eerder beschreven
aandeel van 25% de feitelijke
waarheid wel benaderen, dan kunt u onze eenvoudige berekening van Shell
(zie voorgaande opsomming van aandelen Shell) met de factor 5
vermenigvuldigen. Het bedrag dan? Nou ja, iets
in de buurt van 5 Miljard Euro!!

Henri Sarolea

Het wordt wat ingewikkelder om duidelijkheid
te scheppen over de andere centen van de Koninklijke Familie. Daarvoor
geven wij het woord aan de historie. In het jaar 1893 richtten twee Duitse
broers Friedriech (* 1841 - + 1913) en Carl
Honingman (* 1842 - + 1903) een bedrijf op voor het uitwinnen van
kolen in Nederland en wel in Limburg. Van origine waren de heren
mijningenieurs uit het Duitse Aachen.

Ondanks het feit dat de Regering met Minister
van Waterstaat, Handel en Nijverheid Dr. Lely voorop,
sceptisch stond tegenover dit particuliere voornemen, kregen de mannen,
samen met Henri Saolea het toch voor elkaar de
onderneming te financieren. Daarom gaf de Minister een concessie af en die
betrof de exploitatie van het kolenveld Oranje-Nassau (3.378 Ha). groot).
Niet veel later kreeg de Honingman-broers ook de
consessie voor het veld Karel (Carl en later
ON-Mijn II).

Carl

Friedrich

Men richtte een aantal particuliere bedrijven op. N. V.
Maatschappij tot Exploitatie der Steenkoolmijnen Laura & Vereniging te
Eijgelshoven, de N. V. Nederlandse Steenkoolmijnen Willem-Sophie te
Spekholzerheide en de N. V. Maatschappij tot Exploitatie van
Bruinkoolvelden Carisborg te Heerlen. Vervolgens het bedrijf
N. V. Maatschappij tot Exploitatie van Limburgsche
Steenkolenmijnen (1893). In de volksmond heette
de laatste al snel Oranje-Nassau Mijnen en was in die
periode het grootste particuliere bedrijf van ons land.

In die tijd waren er in Zuid-Limburg 12 mijnen in exploitatie en wel 4
Staatsmijnen en 8 particuliere mijnen. De aanwezige geschatte nog delfbare
hoeveelheid steenkolen was getaxeerd op een miljard ton.
Bij Wet van 24 juni 1901 werd ontginning, voor zover niet
in concessie, gereserveerd voor de Staat der Nederlanden.
In 1903 werd een aanvang gemaakt met de eerste Staatsmijn
Wilhelmina die eerst in 1906 in exploitatie werd genomen.
Hierna volgden de Staatsmijnen Emma, Hendrik en Maurits.
De laatste startte pas in 1924 met ontginning. Dankzij de ingenieuze
boormethode van Ir. F. Honingman gelukte het - zij met
grote moeite - steenkolen te delven in schachten met sterk waterhoudende
drijfzandlagen. De mijnen Laura en Julia maakten ook
gebruik van deze methode van ontginning.

Er ontbrak alleen efficiënt transport voor
die kolen naar de afnemers toe. De Nederlander Henri
Sarolea (* 18 januari 1844 Maastricht - + 12 september 1900 te
Heerlen) zorgde voor dat vervoer en legde een spoorlijn aan tussen
Herzogenrath, Heerlen en Sittard. De lijn was op 1 januari 1896 gereed om
kolen te vervoeren. In 1900 overleed Henri Sarolea en werd opgevolgd door
A. Haex. In 1908 verkocht de Honingman-familie hun aandelen aan de Franse
familie Wendel (het tegenwoordige Wendel
Investissements).

Oranje-Nassau Mijn
I

Oranje-Nassau Mijn II

De andere mijnen, Oranje Nassau I t/m IV (ON),
werden in productie genomen van 1899 tot 1974. De totale productie is
118.061.000 ton aan kolen geweest. De hoogtij dagen van de mijnen
lag in de jaren 1950-1965. De mijnen boden werk aan 55.000 mensen, waarvan
de helft bovengronds. De ON I en ON III zijn nu een
onderdeel van het Mijnwater Project, ON IV is nu een
Sigrano en Zilverzand mijn, onderdeel van de Sibelco Groep.

In 1789, gedurende de Franse Revolutie die
ook ons land aandeed, beperkten de Fransen (als
bezetters) de macht van de Katholieke Kerk, met name die van het
Klooster dat ook kolenvelden in eigendom had. In die periode kreeg die
velden de naam Mines Domaniales. Na het vertrek van de
Fransen, vielen deze velden toe aan de Nederlandse
Koning. In 1845, bij het aantreden van Koning Willem
II, stelde hij aan de Staten voor de mijn in consessie te geven
aan de eigenaren van de spoorlijn Aachen naar Pruisen. De Staten gingen
akkoord met deze move. De Domaniale Mijn heeft gewerkt tot het jaar 1969.
De productie aan kolen is rond de 37.990.000 ton geweest. Het was de
belangrijkste mijn in deze kolenvelden in Limburg.

In 1925 veranderde de
spoorwegmaatschappij haar naam in de Domaniale Mijn Maatschappij N.
V. en later veranderd in de naam Domaniale Staats Mijn
(DSM). Een onderneming van ons Vorstenhuis. U mag raden van
wie. Juist ja, van Koningin Wilhelmina. Het bedrijf DSM
(1902), groeide in de jaren daarna uit tot een chemiereus, zoals wij dat
hedentendage kennen.

De hele bups, zoals we dat wel mogen noemen, werd fluks
genationaliseerd. Ter meerdere glorie van de centen. De overheid wilde de
steenkoolprijzen zelf bepalen. Maar daar diende wat tegenover te staan. Je
kon Hare Majesteit nu eenmaal niet met een jodenfooi
afschepen, zo bedacht men in Den Haag. Maar ook daarvoor vonden onze
onvolprezen ambtenaren een oplossing, waar een ieder zich wel in kon
vinden. U weet wel, de beroemde afkoopsom, vergoeding geheten.
Belastingcenten uitkeren, wordt het ook wel genoemd. Alleen wij hebben
deze wel betaald.

In opdracht van de toenmalige regering onderzocht de Commissie
Frowein, vernoemd naar haar voorzitter, de oud-directeur der
Staatsmijnen, wat voor een financiële schade deze particuliere bedrijven
hadden geleden. Een en ander conform ex. art.5 van het
Buitengewoon Mijnbesluit. Wie daar voornamelijk van
profiteerden - in ruime mate - waren de particuliere
eigenaars/aandeel- houders van de genaaste bedrijven. Die kregen een
bepaald niet onaanzienlijk geldelijke vergoeding voor hun
'verlies'. Daaronder waren ook de Oranje's en de Wendel
Groep. Er was sprake van een vergoeding van rond de f 300
miljoen en dat werd kennelijk betaald van onze belastingcenten.
Tijdens het 'beheer van de overheid' werd er
belastingvrijdom genoten.

De DSM daarentegen, richtte zich
vooral op de chemie want daar zal veel muziek in. Om in geluidstermen te
blijven: als er een Opera over zou worden gemaakt, dan klonk deze als een
klok. Ook hedentendage klinkt er de zuiverste toon die u maar kunt horen.
DSM is nog steeds een bedrijf dat uitstekend innoveert en
zeer veel geld verdient met haar producten. Ook daarin heeft de
Koninklijke familie aardig wat aandelen. En dat alles is
te danken aan een zeer gewiekste vrouw, namelijk Koningin Wilhelmina der
Nederlanden.

Oranje-Nassau Mijn
III

Oranje-Nassau Mijn
IV

Zoals reeds geschreven was
Wilhelmina een vrouw met een visie. Deze visie zorgde ervoor dat zij op
23-jarige leeftijd de kolen, de kolen liet en het "onderbracht" bij de
Franse Wendel Groep met de zetel in Parijs. Dat bedrijf kreeg
in 1903 ook de Oranje-Nassau mijnen onder haar parapluie en
deze werden tot het einde van het kolentijdperk toe geëxploiteerd. Het
stilleggen van die mijnen door de toenmalige Regering onder leiding van premier
Den Uyl, heeft velen in Limburg bijna aan de rand van de afgrond gebracht en de
werkloosheid daar was enorm te noemen. Er is veel leed geweest onder de
bevolking. Dat werd de toenmalige Regering onder leiding van Premier Den
Uyl niet in dank af genomen.De mijnen waren de grootste
werkgever in die Provincie. Dit was een staaltje politiek dat zijn
weerga niet heeft gekend in ons land, wel daarbuiten!

Wat en wie is nu deze Wendel Groep? Vreemd genoeg is het
een van de oudste bedrijven (later een concern) ter wereld.
Niet veel ondernemingen kunnen bogen op een zo'n eerbiedwaardige leeftijd als
Wendel. Velen hadden allang het loodje gelegd of waren in andere handen over
gegaan en dat maakt nu de Wendel Grouppe zo bijzonder. Even een
historisch overzicht. Het bedrijf ontstond in de tijd dat Lodewijk
XIV over Frankrijk regeerde en werd gesticht door Jean-Martin
Wendel die te Longlaville op 22-02-1665 ter wereld kwam en deze verliet
op 25-06-1737. In de tussenliggende periode richtte hij in 1704
een bedrijf op, dat deed in staal, staalfabrieken, ijzererts, kolen, machine's
en het ontwikkelen van het spoortransport. In de loop der eeuwen werkten zijn
opvolgers met groot succes aan de uitbouw van de firma en zo werd het een
Industrieel Imperium van wereldformaat. De Wendel Groep
verkoopt eigenlijk van alles en niets. Verkoop van producten is voorbehouden aan
de gelieerde bedrijven die deze ook maken. Overigens is het wel verbazingwekkend
dat een bedrijf als Wendel, tegenwoordig aangeduid als de Wendel
Group al die eeuwen (thans 304 jaren) overeind heeft
kunnen blijven.

We hebben toch diverse oorlogen en stammenstrijd tussen de verschillende
Keizers, Koningen, Prinsen en Edelen die met hun tijd niet uit
de voeten konden en elkaar vrolijk het leven zuur maakten (Duitsland,
Engeland, Frankrijk en Spanje) en verschillende beurscrashes gehad -
die van 1930 bijvoorbeeld - toen er niets over was op de
beurzen. We spreken dan maar niet van de aanzienlijke beursproblemen in de jaren
vijftig, tachtig en negentig van de vorige eeuw. Ook niet die
in het begin van deze eeuw. Toch overleefde de Wendel Groep dit soort drama's.
Kennelijk met gemak en breidde bovendien in de loop der eeuwen ook nog eens fors
uit tot een wereldwijd conglomeraat. De tijd leek geen invloed te hebben op
het fenomeen de Wendel Groep. Ons bekruipt het sterke gevoel
dat er zoveel kapitaal achter zit, dat de Wendel Groep praktisch alle stormen -
ook de economische malaise die nu aan de gang is - zal overleven. In deze heel
aardig gesteund door o. m. de Koninklijke Familie middels het Oranje
Kapitaal.

In feite is beleggen heel simpel en geld verdienen ook. Je verkoopt je
bedrijf (deels of helemaal) aan Wendel en neemt daarvoor in de
plaats aandelen in de Wendel Groep. En, oeps, je bezittingen
zijn foetsie. Althans voor de buitenwereld. Die verkoop lijkt verdacht veel op
de constructie die de Koninklijke Familie had bedacht toen de Staat de
Paleizen, Huizen, Landerijen etc. overnam. Daar werd bedongen -
buiten een heel aardige verkoopprijs - dat de Familie
eeuwigdurende genotrechten zou hebben van hetgeen werd verkocht. Niet onaardig,
je bezitting goed ten gelde maken zonder deze ooit kwijt te raken. Bovendien
zijn de kosten (onderhoud etc.) niet voor je rekening.
Vadertje Staat betaalt wel en indirect wij, via onze
Belastingen. Voorts dat het verkochte terug zou keren in eigendom aan de
Oranje's indien een ander geslacht de troon zou bestijgen. De afstammelingen van
Koning-Koopman Willem I deden hun naam alle eer aan.

Overigens zijn de bedrijven waarin Wendel deelneemt of in eigendom heeft, wel
beurs genoteerd. In het staatje hieronder ziet u de bedrijven die deel uitmaken
van de de Groep, van welk men eigenaar is, wie het kapitaal in handen heeft en
welk stemrecht daarop rust. Voorts de doelgroepen waarin zij economisch
opereren.

De Wendel Groep en haar bedrijven per 31 december
2006

Employees: 26.000
Employee growth: 52961.2%

It's not about steel any more. Wendel Investissement
represents the fortunes of the Wendels, one of France's oldest industrial
families, who founded a steel empire in the Alsace region in 1704. Wendel
Investissement's investment strategy focuses on firms in heavy industry,
and the firm has a few scattered other industries. Key holdings include
Oranje-Nassau, a Netherlands-based company active in oil and gas
exploration and real estate; US-based Deutsch, which makes electrical
connectors; and technical services provider Bureau Veritas, which went
public in 2007. The company sold book publisher Editis in 2008. Also that
year Wendel increased its stake in building materials company Saint-Gobain
to more than 20%.

Key numbers for fiscal year ending December, 2006:

Sales: $5,638.0 M
One year growth:
67.6%
Net income: $478.8 M
Income growth: (2.7%)

Officers:
Chairman: Ernest-Antoine Baron
Seillière
CEO: Jean-Bernard Lafonta
Finance and Accounting:
Investment Firms

Per 31 december 2007

Bedrijven

Percentage
aandelen

Eigenaren der
aandelen

Kapitaal

Stemrecht

Gebieden

In 2008:

Oranje-Nassau: Sharp rise in production and
optimization of reserves

Sales for the first nine months
totaled €294 million, up 68% – excluding real estate activities sold in
2007. This increase was driven by higher average oil prices, as expressed
in euros, and production, which rose 23% to 4.9 million boe. During the
period, Oranje-Nassau continued to optimize its reserves. In the first
quarter it sold a nonstrategic stake in the Janice field in the North Sea
for €22 million. In May 2008 it acquired the Tchatamba offshore oil fields
in Gabon for $206 million, which should increase Oranje-Nassau’s net
production by around 15%

Chemie

Bureau Veritas

63 %

Glas

Legrand

31 %

Staal

Saint-Gobain

21,5 %

Mineralen

Materis

76 %

SLPS(*)

36,6 %

46,3 %

Gas

Deutsch

89 %

Arnhold & Bleichroeder

8,5 %

8,5 %

Olie

Stallergènes

47 %

Treasury shares

0,2 %

-

Andere Energie

Stahl

48 %

Employees-Group Saving plan

4,1 %

3,6 %

Vuilverbranding

Oranje-Nassau

100 %

Free float

52,1 %

41,6 %

Koper

Oranje-Nassau Energy

100 %

Mangaan

AVR-van Gansewinkel

12,7 %

Goud

Wendel Holding

100 %

Zilver

Wendel Investments

100 %

Tin

* Pursuant
to article L. 233-10 of the French Commercial Code, these figures include
SLPS and
its executive officer (Ernest-Antoine Seillière as Chairman
of the Board of Directors of SLPS).

The structure of the Group was simplified in May and June 2007 through
the following transactions:

Treasury shares were cancelled;

The ownership loop was eliminated and the family holding structure
simplified. The family holding companies and the Wendel management

team exchanged Wendel-Participations shares for Wendel shares, and
SLPS and Wendel-Participations were then merged.

The two organization charts below summarize the changes in the
holding structure that took place during the year.

De Oranje-Nassau Groep (ONG) die tegenwoordig zetelt in Amsterdam
haalt haar vetste inkomsten uit olie- en gaswinning (zie bovenstaand
rechterzijde). De Groep heeft haar geld geïnvesteerd in o. m. BP, Total
en de NAM op zowel het Nederlandse als het Britse plat in de Noordzee, de
activiteiten van het Spaanse Repsol in Algerije (dat de zaak bedonderde
door meer olie en gas aan te geven dan zij hadden) en van Tullow in
Roemenie (door Wilhelmina in het begin van de vorige eeuw
gekocht). Over de gas- en olie exploitatievelden in het Midden-Oosten
is deze Groep minder scheutig. Verder investeert de ONG via de Franse
Alpha-Groep - waarin ook weer Wendel Investissements een
niet-onaanzienlijk aandeel heeft - alsmede in Goldman &
Sachs, een gerenomeerde Bankinstelling, oud-werkgever van Prins Friso
(ook bekend van het middelvingertje en de Mabel-affaire) haar geld en
daarmee indirect dat van de Oranje's.

Tot 2005 was de CEO van de Wendel Groep Baron Ernest Antoine
Seillière, een kleinzoon van de stichter. Nu is hij de Chairman van de
Groep. Thans is - voor het eerst - een niet-Wendel de CEO van het Imperium. CEO
Lafonta is afkomstig uit de bankwereld. De omzet van de Groep bedroeg in de
eerste negen maanden van 2008 bijna €4,2 Miljard. De netto
winst was ongeveer €365,8 Miljoen. Op jaarbasis in 2008 een
vermoedelijke omzet van €5,6 Miljard. Het eigen kapitaal en
waarde van de eigendommen bedroeg - volgens de geconsolideerde balans per
30-06-2008 - bijna €18 Miljard. Het aantal aandelen was, op
30-06-2008, 50.338.329 stuks. Waarde per aandeel is
€325,00. In deze groep neemt Oranje-Nassau een belangrijke plaats in
met 2 bedrijven. Oranje-Nassau Groep (zonder Energie) en de
Oranje-Nassau Groep Energy. De Wendel Groep had per 30-06-2008
€3,25 Miljard in kas.

Op 30 juni 2008 keerde de Wendelgroep aan haar
aandeelhouders een dividend uit van €221.300.000,00
(€221,3 MILJOEN)! Laten we gewoon het aandeel van
Koninklijke Familie aan de lage kant schatten en stellen op
10%. Een eenvoudige rekensom vertelt ons dat het dan gaat om
€22.130.000,00 aan dividend en wel belastingvrij. De
waarde van die 10 % - volgens de geconsolideerde balans per 30-06-2008 - komt
uit op €1.8 Miljard.

Tellen wij nu het 'beetje' aandelen Shell
(5% is zeker), samen met de geschatte 10%
(volgens ons aan de lage kant) van Wendel Investments op dan zou het volgende
bedrag van toepassing kunnen zijn. Ruim €2.7 MILJARD. Oftewel in cijfers
€2.700.000.000,00.
Overigens wordt tegenwoordig het Oranje-kapitaal
beheerd door Koningin Beatrix en haar zoon Friso, die gezien
zijn eerdere werkkring ( Vice-President Investment
Banking bij Goldman & Sachs) wel van wanten weet. Is hij ook
niet voor niets geworden. Had echt talent daarvoor. Kennelijk als enige.

We hebben het niet nodig gevonden om onderstaand verhaal uit het Engels te
vertalen, daar het in zijn originele vorm van groot belang is en daaruit kunt u
zelf conclusie's trekken.

Hoofdkantoor
Wendel-Insead

"The Wendel-Insead chair was
transformed two years ago into the International Center for
Family-Owned Enterprises. Today it has become one of the global
centers of excellence for the study and research of family-owned
enterprises. Its activities and reputation have considerably increased
outside France. One of the principal developments of the Center these last
two years has been the consolidation and the extension of activities in
Asia.

The organization in February 2006 in Singapore of a round
table intended for large family enterprises was a key event, with the
participation of members of the Wendel family. The “Family Enterprise
Challenge” (a four-day program for family-owned enterprises) takes place
every year in Singapore and attracts a large number of participants from
Asia, Australia and the Middle East, and a few participants from Europe
and North and South America. An optional MBA course now takes place in
Singapore and receives high caliber participants. The Center is also
playing an active role in the launch of South-East Asian section of the
Family Business Network, takes part in events, conferences and training
modules for executives in Singapore, Shanghai and Hong Kong.

Another significant
development: the design of tailor-made programs for family-owned
enterprises. After the success of a one-week training program developed
for shareholders of a leading European family-owned enterprise at
Fontainebleau in June 2006, the Center participated in the design of a
major program for young managers of a large European familyowned
enterprise, including several of its family shareholders.

This program will
run for several years and will comprise several modules. During the summer
of 2007, the Center designed and implemented an adaptation of the Family
Enterprise Challenge for a family from a French-speaking country, in which
members of three other significant family-owned enterprises, including
Wendel, also participated. The Center continues its mission to share its knowledge
throughout Europe, as a result of conferences and seminars in countries
such as Finland, Belgium, Germany, Spain, Portugal, Greece, the United
Kingdom and, of course, France. Its presence in the Middle East is also
growing. The “Family Enterprise Challenge Europe” program
recently welcomed participants from North and South America, the Middle
East and Africa."

Dus Wendel is wel een
beetje duidelijk geworden, hopen we. Er is natuurlijk nog veel en veel meer over
Wendel te schrijven maar dan dwalen wij af van ons onderwerp, het
Oranje-Kapitaal. Alhoewel? Niets is zeker in deze onzekere tijden waar
het ene aandeel tot in de wolken stijgt en het ander diep wordt begraven onder
het woestijnzand. Daarom is het aangenaam te constateren dat er ook nog anderen
zijn die zich niet met een Oranjekluitje in het Oranjeriet
laten sturen. De - helaas al overleden - wetenschappers/historici Jan en Annie
Romein waren de volharders die nodig waren om een tip van de sluier van het
Kapitaal van de Oranje's op te lichten. Zij schreven (welliswaar in het begin
van de vorige eeuw maar daarom is het van aanzienlijk belang) o. m. over de
centen van Koning-koopman Willem I. Hieronder een citaat uit
hun boek dat best de moeite waard is om te vermelden. En zoals u wel weet;
wetenschappers zijn Pietjes Precies in het onderzoeken, het
verklaren van mistige en ondoorzichtge zaken. Wij hechten heel wat meer waarde
aan dat onderzoek door wetenschappers dan de zwets- en
kletsverhalen van de RVD, de concerns en de personen die hierbij direct
betrokken zijn.

De academici/auteurs Jan Romein en Annie Romein-Verschoor
schreven in 1939 het boek "Erflaters van onze beschaving" waarin een verhaal voorkomt over
de levensloop en de centen van Koning Willem I. Boeiend is de
passage aan het einde over het Kapitaal van de Oranje's. Uit
hun boek het volgende:

"De zaak van de schadeloosstelling aan
het Huis van Oranje werd nu een zaak van Napoleon. Maar het was een
moeilijk geval, want de Bataafse Republiek beweerde, dat zij
bij het traktaat van Den Haag voor de vorstelijke domeinen een koopsom had
betaald aan de Fransen, wie zij als oorlogsbuit in handen waren gevallen.
Wanneer er dus schadevergoeding betaald moest worden, dan was het aan de
Fransen, niet aan de Republiek zulks te doen. Doch daar Pruisen nu eenmaal die
schadevergoeding als voorwaarde voor haar erkenning van de Republiek stelde,
stemde het Uitvoerend Bewind erin toe, de voorwaarden van Oranje te horen. En nu
kwam, voor het eerst, maar dan ook duidelijk de koopman in deze Willem voor de
dag, want hij is het die deze voorwaarden stipuleerde. Als territoriale
schadeloosstelling had hij zich een uitbreiding van de Nassause
goederen met Berg, Paderborn en een stuk Westfaals gebied gedacht waaraan
Pruisen hem moest helpen; als financiële eiste hij voor de charges die
ƒ650000 per jaar hadden opgebracht met de achterstallen sedert
'95 gekapitaliseerd: 26 miljoen; een even grote som op
grond van de traktaten tussen de Republiek en Spanje; 8
miljoen moesten de publieke fondsen met achterstallige renten
opbrengen, terwijl hij de waarde der domeinen becijferde op niet minder dan
57 miljoen, zonder daarbij rekening te houden met de hypotheken
die er op rustten, summa summarum: de Bataafse Republiek was hem 117
miljoen gulden schuldig."

Als wij hun benadering ook eens gebruiken voor het vaststellen van
het Kapitaal der Oranje's dan ziet men (denken auteurs en wij)
het onderstaande.

Het contract waarbij de kroondomeinen op de Veluwe aan de
Staat werden overgedragen, vermeldt expliciet dat de Familie van
Oranje de gebieden terugkrijgt als de Monarchie
zou worden afgeschaft of aan een ander huis zou toevallen. Het mag geen
wonder heten dat een familie die al twee eeuwen geen
vermogensbelasting en successierechten betaalt en daarnaast een fors
onbelast inkomen geniet, langzamerhand over een aardig kapitaal moet
beschikken, maar over de hoogte daarvan wordt angstvallig geheimzinnig
gedaan.

Niettemin is het zeer wel mogelijk met een voorzichtige
schatting te komen. Het vermogen van Koning Willem I
bedroeg in 1840 minstens 100 miljoen gulden. Indien daar
sindsdien geen belangrijke bestanddelen meer aan zouden zijn toegevoegd -
wat wel het geval is - dan kan berekend worden wat een
kapitaal van 100 miljoen gulden van 1840 na ruim
anderhalve eeuw moet betekenen.

Nominaal moeten de bedragen door geldontwaarding minstens
met een factor 20 vermenigvuldigd worden. Voorts moet het
aanvangskapitaal alleen al door de waardevermeerdering van de goede
beleggingen (Nederlandsche Handel-Maatschappij, Koninklijke Olie,
Billiton, BP, Exxon, Wendel, GM, KLM, Unilever etc.), maar ook
door de dividenden en herbeleggingen enorm gegroeid zijn, mede omdat men
al generaties lang nooit eigen geld hoefde uit te geven.
Zo moet het aandelen- en goederenbezit omstreeks het jaar 2000 het niveau van twintig miljard euro hebben bereikt.
Het klinkt ongelooflijk en toch is dit een voorzichtige terughoudende raming.

Ook Romein stelt aan het slot van zijn levensbeschrijving
over Willem I dat wat hij vergaarde zich tien-, ja
honderdvoudig heeft vermenigvuldigd, zoals de erfenis van een groot
koopman behoort te doen. Zo komt ook hij tot honderd maal honderd
miljoen, is tien miljard guldens van 1939 (het
jaar van Romeins publicatie). Dat betekent voor het begin van de
21ste eeuw nominaal minstens het hierboven berekende
kapitaal.

Voorlopige
conclusie: Men kan thans welgevoeglijk uitgaan van
het idee dat de positie's die door Forbes en
Quote aan de Koninklijk Familie worden gegeven, mede ook bezien
in het licht van het bovenstaande, helemaal niet zover bezijden de
waarheid zijn. Er lijkt een maar te zijn, de eigendommen en het
kapitaal is zo heerlijk handig verdeeld en slim onder gebracht in vooral
Stichtingen! Je bent dan - naar de buitenwereld toe -
niet zo rijk maar je profiteert er waarschijnlijk wel van. Zeker als je grote
invloed hebt in het bestuur van deze Stichtingen, dat mogelijk -uitsluitend- zal
bestaan uit leden van de Familie van
Oranje-Nassau.

Copyright 2008- 2009: Alle
rechten voorbehouden aan de Huizen van Oranje en Nassau, Bronvermelding