Het
Fortuin van het Huis van Oranje en
Nassau

Deel 1

De wijze waarop de Domeinraad zijn taak uitvoerde lag voor
een groot deel vast in de hun opgedragen instructie door de Prins van Oranje.
Hij zette in 1563 - voor het eerst - de bevoegdheden en taken van de Raad op
papier. Daarna zijn deze instructie's door de opeenvolgende Prinsen van Oranje,
veranderd of op onderdelen aangepast. Onder meer kwamen er regels voor
vergaderingen, de zorg voor een archief en welke bevoegdheden de Raad had,
buiten de al eerder genoemde zaken en verantwoordelijkheden. Voor de
Domeinraad een beslissing kon nemen, moesten er eerst adviezen
worden ingewonnen. Formeel gesproken adviseerde de Raad de Prins maar in de
praktijk nam zij de besluiten. Een enkele Prins van Oranje, zoals Willem
IV en V bemoeiden zich met de besluitvorming rondom zaken hun goederen
betreffende.

De dichter en Musicus Constantijn
Huygens
(* 1596 - + 1687)
lid (later President)
van de Nassause Domeinraad

In de Raad zaten zeer bekende mensen. Een van die beroemde leden was,
de Dichter en Musicus Constantijn Huygens. In zijn
hoedanigheid als Raadsheer van de Prins maakte hij voor hem lange
inspectiereizen langs de vele eigendommen van de Oranje's. Hij was
secretaris van twee leden van het Huis van Oranje, t. w. weten
Prins Frederik Hendrik en Prins Willen II.

Huygens werd op 4 september 1596 in Den Haag geboren en stierf op 28
maart 1687 in diezelfde plaats. Constantin was de 2e zoon van Huygens sr.,
Secretaris van de Raad en Suzanne Hoefnagel. Zij was afkomstig uit de stad
Antwerpen. Het gezin telde nog een broer en vier zussen, Maurits,
Elisabeth (werd slechts 14 jaar oud), Catharina
(werd 17 jaar oud), Geertruyd, 3 jaar jonger dan
Constantijn en tenslotte Constantina die 6 jaar jonger
was.

Zoonlief kreeg een gedegen opleiding en opvoeding. Al vroeg ontpopte
Constantijn zich als een begaafd kind. Met name blonk hij uit in het
bespelen van de luit. Naast dit bleek al spoedig dat de jonge Huygens in
de wieg gelegd was voor talen. Constantijn had een talenknobbel en sprak
binnen de kortste keren, Frans, Latijn, Grieks, Italiaans en Engels.

Het praktisch doel stond bij vader Huygens voorop. Dus werd de zoon
geleerd hoe paard te rijden, hoe te schermen, wat en hoe te tekenen en te
boetseren. Deze kwaliteiten, stelden hem in staat zichzelf te ontplooien.
Hij was ook dichter, diplomaat, geleerde en componist. Huygens bespeelde
verschillende muziek instrumenten, waarvoor hij ook compositie's schreef.
Tevens waren zijn letterkundige werken (gedichten) van
een hoog gehalte.

Huygens krijgt een relatie met Dorothea van Dorp als hij 20 jaar is.
Deze verstandhouding liep spoedig teneinde. Constantijn hield daar de
afkeer van vrouwen aan over. In 1619 kwam Huygens in contact met
Anna Roemers Visscher en Pieter Cornelisz. Hooft. Met
beiden wisselde hij gedichten uit. In 1625 verscheen zijn bundel
Otia of Ledige uren. Daarna vond Huygens een vaste
betrekking als secretaris van Prins Frederik Hendrik.

Constantijn trouwde in 1627 met Susanne van Baerle.
Het echtpaar kreeg vijf kinderen. Suzanne overleed bij de laatste
bevalling.

Constantijn Huygens is ook de vader van de bekende natuur- en
wiskundige Christiaan Huygens. Beiden delen een graf in
de Grote Kerk te 's Gravenhage. Naar Constantijn is de literaire
prijs de Constantijn Huygensprijs
vernoemd.

In 1795 werd de Domeinraad gedwongen haar functie neder te leggen. De
Domeinen werden geconfisqueerd en het beheer werd over genomen door
administrateurs. Eerst waren zij in dienst van de provincie Holland maar vanaf
1796 bij de toen opgerichte Centrale Overheid. Tot 1811 werd
het voeren van de Administratie's en het bijhouden van het Archief op dezelfde
leest geschoeid als onder de Oranje's. Daarna bracht men het beheer der Domeinen
onder bij het Ministerie (departement) van Financien. Het
Archief van de Nassause Domeinraad en haar opvolgers tot het
jaar 1811 werd veilig gesteld bij het Nationaal Archief en
omvat ongeveer 635 m1! De confiskatie door de Overheid
(Fransen) kostte het geslacht Oranje-Nassau heel veel. Het is
bijna onmogelijk om vast te stellen hoeveel maar wij kunnen er gevoeglijke
vanuit gaan dat het gaat om Miljarden aan hedendaagse munt.

Het restant archief alsmede veel van de Nassause Domeindraad is thans in
bewaring bij het Koninklijk Archief en bij de Hoge Raad van
Adel. Bij deze laatste is vastgelegd en wordt nog steeds onderhouden de
afschriften van Adelbrieven, verstrekte Wapens, van Geboorte- Huwelijks-,
Naturalisatie- (Prinses Maxima o. m.) en Overlijdensakten van
leden van het Koninklijk Huis en aanverwanten. Dat vindt plaats sedert 1772 -
tot heden. Er uit putten kan niet want die stukken zijn als niet
toegankelijk geclassificeerd. (classificatie G- Koninklijk Huis
nummers 544 en 545).

Batavus oudste zoon Willem-Frederik, later bekend onder de naam
Koning Willem I zit zonder bezittingen want de Fransen hebben
alle eigendommen van de Oranje's verbeurd verklaard en stoppen tevens alle
betalingen aan de familie. Leiden in last maar toch niet getreurd. Er is nog een
belangrijke inkomstenbron aanwezig voor het geslacht. De pachtinkomsten uit de
Nassause Stamlanden, hun oorspronkelijk leefgebied in Duitsland worden cruciaal
voor het voortbestaan van de familie. De oude Stadhouder Prins Willem V
Batavus gaat in ballingschap richting Engeland. In 1801 erkent ook hij
de Bataafse Republiek (voormalig Holland) die de Fransen in het
leven hebben geroepen. Hij overleed, zoals reeds in andere verhalen is gemeld,
in 1806 in Duitsland.

Prins Willem-Frederik kwam na veel omzwervingen terecht in
het Oosten van Duitsland en leidde vooral een bestaan als hereboer. Doordat de
Fransen succesvol waren in het 'landjepik' werden de Oranje's
daar ook veel bezittingen ontnomen. Later kreeg het geslacht 'in
ruil' daarvoor wat onbetekende Vorstendommen terug, zoals
Fulda, dat weinig inkomsten genereerde. Maar de Prins ging niet
bij de pakken neer zitten en bouwde een nieuw leven op. Puttend uit het nog
bestaande aanzienlijke familiekapitaal, verwierf hij verschillende stukken grond
in Silezie in de buurt van Pozen (thans Poznan, Polen).
Vervolgens werd een kasteel en een aardige stoeterij zijn eigendom (nu
Razot in Polen) en met wat 'zakgeld' kocht
Willem-Frederik de Heerlijkheden Neuland, Widzin en Seitsch. Vrouwlief schafte
het Kloostergoed Camenz (tegenwoordig Kamieniec Zobkowicki in
Polen) en met de Heerlijkheid Heinrichau, bracht dat ook geld op de plank.
Dankzij hun formidabele koopkracht (lees: nog steeds groot familiekapitaal),
beschikten zij ook over een paleisje aan de luxe Berlijnse straat Unter
den Linden.

De Prins had het heel aardig voor elkaar. Zijn inkomen uit die tijd, werd
geschat op 1 miljoen gulden. Gezien zijn levensstijl was dat -
bij lange na - niet voldoende. Willem-Frederik schreef Napoleon
aan met de mededeling dat hij toch wel recht had op een forse
schadevergoeding zijden's de Fransen, voor het confiskeren van de aan
het geslacht van Oranje toebehorende eigendommen. De Fransen wilden wel over de
brug komen maar dan moest de Prins beloven niet meer de wapenen op te nemen
tegen hen. Wat daar tegenover stond was niet onaardig want Napoleon bood een
schadeloosstelling aan ter hoogte van de waarde van alle onroerend goed in
Holland. Het prijskaartje dat Prins Willem-Frederik eraan hing,
was ook niet misselijk. Als de Keizer 117 miljoen gulden wilde
betalen, dan sprak hij nergens meer over. Een gruwelijk groot vermogen, zeker
voor die tijd.

De Prins vond dat die eis zijnerzijds niet ongegrond was. Papa,
Willem V Batavus had al een groot vermogen in de Bataafse Republiek
verloren, dat het ronde sommetje van 500.000 gulden aan inkomen
had gegenereerd. Uiteindelijk kwamen zij de som van 22 miljoen
gulden overeen ( ook al een hele lieve som). Helaas had Keizer
Napoleon dat geld niet en besloten werd deze vergoeding uit te stellen
tot een toekomstig verdrag tussen de Geallieerden en de Fransen. Dit besluit was
mazzel voor de Oranje's want Napoleon verloor de Slag bij Leipzig (1813). Russen
en Pruisen wandelden over de verzwakte Franse legers heen en ineens waren de
Bataafse Republiek en de andere Gewesten vrij. Uiteraard eiste de Prins zijn
rechten op zijn Landerijen, Huizen, Kastelen en rechten op de troon op. Dat had
tot gevolg dat Willem-Frederik voet aan wal zette - op verzoek
van een groep notabelen - in Scheveningen op 1 november 1813, komende uit
Engeland. Niet als Stadhouder maar als toekomstig Vorst Willem I van
Oranje, Koning der Nederlanden.

Bij dat aantreden was de Koning bepaald geen arme sloeber. Landgoederen in
Polen en Duitsland leverden voldoende jaarinkomen (1 miljoen
gulden) op om van te leven en de erfenis van Prins Willem V
Batavus was ook niet te min. De Britse Koning George III,
(familie) wilde ook niet dat zijn bondgenoot in de strijd tegen
de Fransen zonder centen zou komen te zitten en besloot - met terugwerkende
kracht - een vergoeding te verstrekken aan vader en zoon van 60.000,00
Pond per jaar. Tot 1821 bleef de Engelse Vorst dit bedrag storten. Het
niet-gebruikte deel werd belegd in Stocks, Funds en Securies en het dividend
daaruit, kwam ten goede aan het Huis van Oranje. De uitkeringen
zijn eeuwigdurend en gaan over op de wettige erfgenamen. Voorts genereerde de
Koning ook een inkomen als Veldmaarschalk in Pruisische Dienst. Een
achtergestelde lening van $20.000,00 van Prins Willem V
Batavus, verstrekt aan opstandige kolonie Amerika, werd vanaf 1820
terugbetaald.

Financieel bezien had Koning Willem I een heel aardig
baantje als Vorst hier ter lande. Bij Wet, werd zijn inkomen vastgesteld op
2,4 miljoen gulden, belastingvrij. Een zeer hoog bedrag,
kijkende naar de totale ontvangsten van de Staat, die in 1818 70 miljoen
gulden bedroegen. In diezelfde Wet werd een leuke clausule
ondergebracht. Uitoefenen van het eigendomsrecht van de genationaliseerde
gebieden, werd toegestaan. Zo slim als van een Oranje mag worden verwacht, deed
de Koning dat. De opbrengst was meer dan 5 tonnen aan goud, 's
jaarlijks. Voorts een reservering van 100.000 gulden als
tegemoetkoming voor het opknappen van de sterk verwaarloosde Zomer- en
Winterverblijven des Koning's. In eigendom kwamen het Kasteel te Breda en Huis
ten Bosch. Koning Willem I kreeg ook Paleis 't Loo te Apeldoorn
en in de Zuidelijke Nederlanden 2 Paleizen te Brussel en Laken. Tenslotte, werd
een aanzienlijk deel van de Koninklijke Huishouding door de Staat betaald.

Willem's zoon Prins Frederik, kreeg een toelage van
200.000 gulden per jaar om zijn functie als
Kroonprins enigszins redelijk uit te kunnen oefenen. Als dank
voor het terug bezorgen van de geroofde oorlogsbuit (Schilderijen,
Juwelen, Gouden- en Zilveren voorwerpen) die hij terug had gehaald uit
het Louvre te Parijs, werden hem de Heerlijkheden Soest, Baarn en Ter Eem
geschonken. Het Paleis Soestdijk kreeg de beroemde Waterloozaal (kosten
Overheid!). Bovendien verkreeg hij het eigendom van het Kasteel
Tervuren bij Brussel en stuurde de Tsaar van Rusland een aardig presentje. Met
dat cadeau (Anna Paulowna) trouwde hij en zij nam voor
miljoenen aan Juwelen mee die thans het Hart van de
Juwelencollectie van de Oranje's vormen. De lust tot aanschaf ontsteeg
de geest van de Koning en hij kocht Het Hof te Leeuwarden. Het
Tsaar Peter Huisje te Zaandam voegde Zijne Majesteit ook maar toe aan zijn
portefeuille Onroerend Goed. Gaf dat laatste cadeau aan zijn schoondochter,
bouwde - en passant - een villa in de Duinen van Scheveningen, Het Paviljoen van
Wied.

Er zat nog meer in de pen. Tijdens het Congres van Wenen,
waar de overwinnaars van Napoleon, Europa onder elkaar verdeelden, kwamen de
Heren op het lumineuze idee dat de Nederlandse Koning voor
genoegdoening in aanmerking moest komen. Na wat geeikel en gezwets, werd
Luxemburg voorzien van een mooi lapje stof en in de schoot van Koning Willem I
gedeponeerd. Dat dikte men aan met de Graafschappen Bouillon, Namen en
Henegouwen. Tevens werd het Kasteel Vianden als
prive-eigendom aan de Nederlandse Vorst geschonken. Van Pruisische kant de helft
van de rechten op de Zinkmijnen van Moresnet. Waarlijk, de Oranje's werden
redelijk goed bedacht met geld en eigendommen. Onder aanvoering van
Koning Krentenweger - een naam die hem door de Belgen werd
gegeven vanwege zijn zuinigheid - kwam het Koninkrijk der Nederlanden uit het
diepe dal dat, vooral financieel bezien, veel leed en pijn had veroorzaakt.
Koning Willem I stichtte voor het beheer van de centen ('s lands
Financien) in 1814 De Nederlandse Bank (DNB).

Die bank had wel kapitaal nodig maar hij kon het volk niet overhalen tot het
intekenen op de emissie. Van de geplande 5 miljoen kwam in het
eerste jaar maar 2,5 miljoen binnen. Voornamelijk van de Staat
en de Vorst. Maar er kwam hulp in de vorm van het bankhuis Borski. Deze waren
bereid om het aandelenkapitaal vol te storten, als werd beloofd dat dit niet zal
verwateren. De Koning ging akkoord en daardoor kregen andere beleggers
vertrouwen in de Bank. De samenwerking tussen het Koningshuis en de bank Borski
werd een feit. Hoe goed zakenman Koning Willem I wel was, bleek
uit het feit dat de bedrijven waar de Vorst aandelen in kocht, in de loop der
eeuwen zijn uitgegroeid tot Multinationals van formaat. Willem I stond ook aan
de wieg van de handel met China en het opstarten van de handel tussen De
Nederlanden en Indie. Bij het overlijden van Willem I (1844)
kregen de Oranje's -vanwege nationalisatie van de DNB - een meer dan goede
vergoeding voor hun grootaandeel in die bank.

Dankzij de inspanningen van Koning Willem I werd de
Nederlandse Handels Maatschappij n. v. (NHM) gesticht, een
voorloper van de huidge ABNAMRO bank. Deze maatschappij zou hedentendage in het
beklaagdenbankje hebben gezeten waarbij de top zou zijn veroordeeld wegens
drugshandel. Dat was namelijk de grootste handel die deze
maatschappij met medeweten van de Koning en Staat der Nederlanden, die daaruit
aardig wat geld wisten te peuren, uitvoerde. Enerzijds was dat gewoon ter
vermeerdering van de inkomsten van de Vorst - tot nu toe had de handel in zijde,
porcelein en kruiden etc. slechts verlies opgeleverd - en anderzijds het spekken
van 's lands schatkist. In 1833 liep dat opiummonopolie af en
in de 6 voorgaande jaren had de voorloper van de al eerder genoemde bank , ruim
17,6 miljoen gulden netto winst gemaakt met deze handel in
drugs. In het vervolg ging de Staat zelf opium aan de man
brengen en de NHM bleef lange tijd nog veel geld verdienen met drugs. De
revenuen waren voor Koning Willem I in die jaren aardig te
noemen. Van 1831 tot 1836 streek de Vorst aan dividend en winstdeling rond de
zeshonderd duizend gulden op.

Aan de afscheiding van Belgie hield het geslacht der
Oranje's een dikke 16 miljoen gulden over. De Vorst was ook nog
grootaandeelhouder in de bank Societe de Luxembourg. Daar de
Staatskas - mede door de stunts van de Koning - praktisch leeg was en een
faillissement nakende, werd Willem I gedwongen, door een Grondwetswijziging,
zijn macht te minderen. Hij trad af, verdween naar zijn geliefde Berlijn en
trouwde met Gravin d' Oultremont de Wegimont. Zijn zoon Koning Willem
II kreeg een imposante erfenis in de schoot geworpen zonder daarover
successierechten te moeten betalen. Hoe groot het Oranje-kapitaal ten tijde van
het overlijden van Vorst Willem I was, is wat moeilijk te achterhalen. Maar
sommigen spraken van 10 tot 24 miljoen gulden. Dan is het geen
kunst om de 10 miljoen schuld die vadertje Staat bij hem had,
royaal kwijt te schelden, hetgeen de Koning ook deed.

Kroonprins Willem II trouwde met een walgelijk rijke
Tsarendochter Anna Pawlona. Zij schonk hem ieder jaar 1 miljoen
gulden op zijn verjaardag. Haar rijkdom - als zuster van de Russische
Staar - is legendarisch. Bij haar huwelijk nam zij - als bruidschat - 26
goederen wagons, volgeladen met talloze kunstschatten, duizenden stuks juwelen
(Diamanten, Robijnen, Saffieren, Smaragden en Amethisten) en
nog een koffertje met 1100 prachtparels. Het spul werd gestolen
maar de zus van de Tsaar aller Russen, kreeg het overgrote deel weer terug.
Willem II had ook nog 100.000 pond staan in Engeland,. Een
vermogen verkregen uit de nalatenschap van zijn grootmoeder en was gewoon
vergeten. Het gaat over op zijn zoon Koning Willem III, die
later Koning van Engeland, Ierland en Schotland zou worden. De Kroondomeinen gaf
de Vorst terug aan de Staat onder de voorwaarde dat de opbrengsten aan hem
kwamen. Daarmee spekte hij zijn inkomen aanzienlijk. Was ook nodig daar de
levenstijl van de Vorst ruim 6 miljoen gulden per jaar kostte.
Bij de dood van Papa (Koning Willem I) bedroeg de erfenis
kennelijk rond de 30 miljoen gulden.

Bij de dood van Willem II was de Koninklijke schatkist
redelijk armoedig te noemen. Tegenover de erfenis stonden aardig wat schulden.
Daardoor was het onmogelijk om snel een balans op te maken van baten en lasten.
Er kwam een commissie aan te pas, die er 25 jaar over deed om
vast te stellen dat de nalatenschap van de Vorst der Nederlanden geen 30
maar 9 miljoen gulden bedroeg. Soestdijk werd niet verkocht en de
Grootvorstin aller Russen, Anna Pawlona haalde het uit de
boedel waarop beslag was gelegd door de schuldeisers. De schuld aan de Russische
Tsaar werd voldaan door betaling in schilderijen van thans beroemde Nederlandse
meesters. Nu hangen deze fraaie ontwikkelingen der Nederlandse schilderskunst in
het museum Hermitage te St. Petersburg in Rusland.

Dankzij het zakelijke talent van Marianne van Oranje, zus van de
Koning en zijn neef Prins Frederik Karel van Oranje kwam het
familiekapitaal weer op orde. Zowel Prinses Marianne als neef waren zeer
talentvol als het ging om het behoud en het vergroten van dat kapitaal. Niemand
betaalde zoveel belasting als Frederik Karel. Zijn aanslag was dan ook van een
behoorlijk niveau. In 1880 bedroeg die 21.714,49 gulden en aan
de gemeente diende hij 13.316,50 gulden over te maken. Frederik
Karel kocht - met het geld uit de erfenis van zijn moeder, Wilhelmina
van Pruisen, de landgoederen De Pauw, Raaphorst, Eikenhorst en Ter
Horst in Wassenaar. De Prins smeedde de landgoederen tesamen en noemde het De
Horsten. Het huis De Pauw in de duinenrij bleef daar buiten. Bij zijn overlijden
in 1881, kwamen de eerder genoemde eigendommen in handen van Prinses
Wilhelmina. Dan kreeg Koningin Juliana deze en daarna haar dochter
Christina. Tegenwoordig wordt het landgoed de Horsten te
Wassenaar bewoond door het gezin van Kroonprins Willem-Alexander van
Oranje-Nassau en zijn vrouw en kinderen. De Prins kocht het landgoed van zijn
grootmoeder voor 16 miljoen gulden.

Koning Willem III was netzo verbrasser als sommige van zijn
illustere familieleden. Feestvierend veelal in Parijs in de boudoirs van de
mademoiselles Elise Denain, Elise Musard en Cora Pearl vergat
hij zijn dagelijkse beslommeringen. Die liet hij over aan zijn vrouw Koningin
Sophie. Tienduizenden guldens betaalde de Vorst der Nederlanden voor zijn
genoegens. De zwakke gezondheid van de Koningin was niet bestand tegen dit
geweld. Zij stierf in 1877. Drie weken na haar dood ging Willem III al vrolijk
op weg met een andere courtisane de 'actrice' Eleanore
d'Ambres. De jongere broer van Willem III, Hendrik 'De Zeevaarder'
redde in feite het financiële aanzien der Oranjes. Door de grote
erfenis van deze Oranje, stierf de Koning als een rijk mens. Het geld
had 'De Zeevaarder' verdiend in investeringen in de zeeschepen,
handel in Indie, in de Stoomvaart Maatschappij Zeeland, de
Nederlandsch-Amerikaanse Stoomvaartmaatschappij, later de Holland Amerika Lijn
(HAL) geheten en de Stoomvaart Maatschappij Nederland. Prins
Hendrik kocht een flinke lap grond in Port Said om een monsterplaats te bouwen
voor de schepen die voeren tussen Indie en de Nederlanden.

Het meeste geld verdiende de Zeevaarder echter met de handel. Op het eiland
Biliton werd zoveel Tin erts gevonden dat er een een-tweetje werd gevormd tussen
Prins Hendrik, Van Tuyll van Serooskerken en Loudon met als
doel het oprichten van de Biliton Maatschappij met een balans totaal van
5 miljoen gulden. Hendrik kreeg 2/5 deel van het kapitaal in
handen. Het bleek een gouden belegging te zijn waaraan de
Oranje's tientallen miljoenen guldens hebben verdiend. Dat was pas goed
zakendoen! Helaas overleed de Prins, na een maand te zijn getrouwd met zijn
tweede vrouw en ging de nalatenschap over op zijn broer Koning Willem
III en zijn zus Sophie van Oranje. Zij kregen 12,5 miljoen gulden en de
obligatie's werden op basis van 50% elk, verdeeld. Het onroerend goed ging naar
Koning Willem III. Op zijn zestigste trouwde Willem III met de Duitse
Prinses Emma van Waldeck Pyrmont, die de moeder werd van
Koningin Wilhelmina. In tegenstelling tot zijn vader, die de
erfenis van Koning Willem I in no time er door had gedraaid, bleek deze zoon der
Oranje's op het krenterige af. Het doven van de verlichting gaf al aan hoe
zuinig de Koning wel was. Daarin werd hij gesteund door zijn tweede vrouw.

De verarmingstechniek deed zijn intrede in het
geslacht der Oranje's. Koning Willem III kreunde en steunde dat
het een lust was en hij niet voldoende geld had om de dagelijkse kosten op te
hoesten. Dat bleek te werken in politiek Den Haag en uiteindelijk kreeg de
Koning 1 miljoen gulden aan 'bijstand'. Bij deze uiterst
doeltreffende techniek werd hij geholpen door Albert Carel Baron
Snoeckaert van Schauburg, de Thesaurier van het Hof (zoonlief Willem
Carel werd Thesaurier onder Koningin Wilhelmina). Deze vertrouweling van de
Koning was een kenner pur sang van de Haagse Politieke- en Diplomatieke wereld
en!!! penningmeester van de Maltezer Orde. Hij zorgde ervoor
dat er praktisch niets meer naar buiten kwam over de financiële handel
en wandel der Oranje's. Bij het overlijden van Willem III, kregen
Emma en Wilhelmina rond de 15 miljoen gulden aan erfenis.
Buiten beschouwing laten we het geld dat door de Koning werd doorgesluisd
richting Rusland en Amerika. Beide dames kregen ook het onroerende goed in
Europa. Over het buitenlandse onroerend goed werd in het testament met geen
woord gerept. Misschien was dat al hoog en droog verdeeld.

De zakenvrouw die Koningin Wilhemina was, had daar zeker wel
actie bij ondernomen. Opmerkelijk was dat er geen aandacht aan
werd geschonken. Het jaar 1890 kon worden gezien als het begin van de
modernisering van het Oranje-Kapitaal. De lijst met bezittingen
van de Vorst was indrukwekkend te noemen - overigens ook met dank aan broerlief
- en gaf Emma zowel als Wilhelmina de kans het Oranje-Kapitaal aanzienlijk te
vergroten. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat een fors deel van het geld
der Oranje's werd gestoken in internationale beleggingen als Shell,
Biliton, Philips, Standard Oil of New Jersey, Unilever, Britisch Petroleum (BP),
Anaconda Copper, General Motors en nog veel en veel meer.

Ook de aardoliebelangen van Wilhelmina, tussen de Eerste en
Tweede Wereldoorlog, in Roemenie waren hierbij van belang. Veel 'poen' zit in
schilderijen, serviesgoed en de juwelen. Schattigen daarvan
lopen sterk uiteen en vallen vooralsnog buiten dit bestek. Feit is wel dat zowel
Koningin Emma als haar dochter Koningin
Wilhelmina zakenvrouwen van de eerste rang zijn geweest en zo een
erfenis hebben achter gelaten die zachtjes en heel!!!
voorzichtig uitgedrukt van grote kwaliteit en omvang is geweest
voor haar (klein)-dochter en enig kind Koningin Juliana, haar kinderen
en kleinkinderen. Kennelijk waren toen al de schilderijen, juwelen,
onroerend goed en serviezen onder gebracht in Stichtingen.

Olie: Shell, BP,
Standard Oil en Exxon

Auto's: Headoffice General
Motors

Mineralen: De
Oranje-Nassau Group

Overigens hadden de Duitsers in de Tweede Wereld Oorlog -
ten tijde van de inbeslagname van het zogenaamde
Oranje-Kapitaal - geeneens in de gaten dat dit niet het
Oranje-Kapitaal was. Dat had de familie allang geleden
verhuisd en geïnvesteerd in grote bedrijven in Canada,
Engeland en (Zuid-)Amerika en daar heel veilig belegd.

Laten wij ons eens verdiepen in het hedendaagse gebeuren aan
kapitaal dat het geslacht van Oranje-Nassau bezit. Er zijn een
aantal aanwijzingen die een redelijk vermoeden van juistheid in zich bergen. Er
wordt verondersteld dat de familie Oranje-Nassau aandelen
oftewel shares heeft in de Olie Industrie en aanverwante artikelen
(Shell, Standard Oil, Britisch Petroleum, Exxon), het
vliegbedrijf (KLM), het Bankwezen (ABNAMRO, de
Oranje-Nassau Hypotheek Bank, American Express), Bauxiet- en
Kopermijnen van onze Overzeese Rijksdelen en in Amerika, Chili
etc.(Anaconda Copper Inc. in 1987 was dat nog steeds zo, dat
allang verkocht was aan Britisch Petroleum BP), zaken doet in
staal (US-Steel) , de automobielindustrie (o. a.
General Motors) en Philips. De
Oranje-Nassau Groep, een conglomeraat voor het aan- en verkopen van
onroerend goed en de exploitatie van Olie- en Gasbronnen. Het is een uiterst
succesvolle Groep die in 1993 100 jaar bestond en verleden jaar een nettowinst
maakte van rond de €200 miljoen.

De Groep ontstond bij het sluiten van de Oranje-Nassau
mijnen in Limburg. Alleen de naam al, vertelt dat het gaat om een
belegging door het geslacht van Oranje-Nassau. Geen enkel
bedrijf, dat zonder geld van de Oranje's werkt, zou het in het hoofd halen om
Oranje-Nassau als naam of als bijvoegsel te gebruiken. De
aandelen worden netjes - en dat zijn we inmiddels wel gewend - door de
Franse onderneming Wendel beheerd, gevestigd in Parijs en wordt
geleid door de heren Ernest-Antoine Seillière, Chairman of the
Supervisory Board en Jean-Bernard Lafonta, Chairman of the
Executive Board. Het zou ons niets verbazen als ons Koningshuis daar
groot-aandeelhouder van is. Shell is gewoon een
goudmijn en met de wat voorbarige (maar wat is
voorbarig?) verkoop van de ABNAMRO-bank zijn er - heel waarschijnlijk -
aardig wat centen over gebleven richting de Oranje-Nassau
leden.

Volgens zeer recente informatie (27 januari 2008) die
afkomstig is van de Soevereine Orde van St. Jan van
Jerusalem van Rhodes en van Malta
(SMOM, Maltezer Orde) was Prins Bernhard lid
en Baljuw in Nederland. Waarom halen wij die Maltezer Orde erbij, zult u zich
afvragen. Wel daarvoor is een simpele reden. Uitsluitend 's werelds
rijkste en machtigste mensen zijn/waren lid. Wat dacht u van
Lee Iaocca, voormalig topman van Chrysler. James Farrel, voormalig
President van US-Steel, Konrad Adenauer, oud Bondskanselier van West-Duitsland,
William Colby, oud-CIA directeur , Benito Mussolini, oud Facistenleider van
Italie gedurende de Tweede Wereldoorlog, Francis Joseph Spellman, oud-Kardinaal
en Aardsbisschop van New York, Joseph Patrik 'Joe' Kennedy Sr. Patriarch van de
Kennedy-familie, waaruit John Fitzgerald Kennedy voormalig en vermoord
US-President afkomstig is. Tenslotte de Hotelmagnaat William Barron Hilton
Sr.

Koningin Beatrix staat op pagina 4, nummer 3 staat en we
quoten: 'Queen Beatrix of The Netherlands, Bilderberg, club of
Rome, Major Shareholder of SHELL.' Om dat
laatste gaat het nu. Major shareholder betekent in simpele taal
dat zij niet een paar aandelen heeft maar heel veel meer. Het
merkwaardige is dat het woord (Major Shareholder) uitsluitend
bij de Koningin staat vermeld. Was Joseph Kennedy dan zo 'arm'?. Volgens de
kranten uit die tijd (Washington Post o. m.) was de Patriarch
puissant rijk. De oud-CEO van Chrysler, Lee Iaocca, is multimiljonair, William
Barron Hilton Sr.- ja, die van de Hilton Hotels - heeft nog een paar zakcentjes
meer (kijk maar naar zijn kleindochters Paris Hilton en haar zus, die beiden
multi-milionaire zijn). Oud-President van de U.S. George H. W. Bush
Sr. staat op pagina 5 als eerste vermeld. Oud-President van
Frankrijk Valery Giscard d'Éstang staat op diezelfde pagina op plaats
5, alsmede Oud-Generaal Alexander Haig, oud-US-Secretary of
State (Minister van Buitenlandse Zaken V.S.) oud- Chief of Staff Witte Huis,
Plaatsvervangend Generaal van SACEUR en Opperste bevelhebber van de NATO in die
tijd. Achter die namen staat geen indicatie van hun 'mogelijke'
rijkdom.

Bron: The Sovereign Military Hospitaller Order of St.
John of Jerusalem of Rhodes and of Malta (SMOM), update
2008-01-26.